270 σελίδες
Είναι το πρώτο βιβλίο του Φ.Σ. Φιτζέρλαντ που έπεσε στα χέρια μου...ερωτεύτηκα τον Γκάτσμπυ...ήθελα να ήμουν η Νταίζη......όμορφος..καλλιεργημένος...πονηρός...στόχος της ζωής του η Νταίζη..
Δεν είναι ότι διαβάζεις μία ιστορία αγάπης.. αλλά είναι τα λόγια του Γκάτσμπυ.. που σε κάνουν να τον ερωτευτείς... ο τρόπος σκέψης του.... και το πως στεκόταν στην άκρη του βράχου και παρακολουθούσε τα φώτα στην απέναντι μεριά του κόλπου..τα φώτα από το σπίτι της Νταίζη...
"Έβαλε τα χέρια στις τσέπες του σακακιού του και γύρισε πίσω στην παρακολούθηση του σπιτιού, σαν η παρουσία μου να χαλούσε την ιερότητα του σκοπού του. Έτσι απομακρύνθηκα και τον άφησα να στέκεται στο φεγγαρόφωτο..να φυλάει σκοπιά στο τίποτα"
Το θέμα του βιβλίου δεν είναι ο έρωτας..αλλά η μοναξιά που βιώνουν οι άνθρωποι..είτε είναι πλούσιοι είτε είναι φτωχοί...το πιο συγκλονιστικό κομμάτι του βιβλίου ήταν στην κηδεία του Γκάτσμπυ...
"Ο πάστορας κοίταξε αρκετές φορές το ρολόι του και τον πήρα παράμερα και του ζήτησα να περιμένει ακόμη μισή ώρα. Μα ήταν ανώφελο. Κανείς δεν ήρθε."
Θα περίμενε κανείς ότι μετά από τόσα πάρτι..τόσα τηλεφωνήματα..τόσους γνωστούς..οτι στην κηδεία του Γκάτσμπυ..θα γινόταν της τρελής,,,έτσι τουλάχιστον πίστευε ο Νικ..αλλά....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου